Тормышыңа бәрәкәт иңсен дисәң...

Акыллы җөмләләр

-Башыңа яулык япмый ашарга пешермә, бисмилла әйтми эшкә башлама...

- Иртән кояш белән торып, тәрәзәңне кояшка ачсаң - йортыңа бәрәкәт килер.

- Тәрәзәләрне даими сөртеп, көзгеләрне пакъ тот — фәрештәләр куаныр.

- Юлга чыкканда догаларыңны укып, пакьланып чык —  юлың уңар.

- Гөлләр үстер йортыңда  — сабагына фәрештәләр кунар.

- Ачулы чагыңда юын — басылырсың.

- Кычкырып елау мәрхүм янында да тыела, артык шашып көлү дә тыела, артык кайгыру һәм куану да зиһенгә зыян китерер.

- Акчаңны алган көнендә өйдә кундыр, бәрәкәтле булыр.

- Яшь балага карап сокланганның киеменнән жебен яки чәчен алып кал, төнлә бала уянып еласа, шул җеп яки чәч белән төтәсләп, Аятел-Көрси укы, елаудан туктар.

- Бала киемен, уенчыкларын идәннән, аяк астыннан алып куегыз, сау булыр.

- "Бисмиллаһ"ны әйтеп пешеренсәң, өеңдә фәрештәләр куаныр. Сүгенми, ачуланмый пешерен — фәрештәләр канат очын ашыңа тыгып торырлар.

- Табын, идәнең пакъ торсын, урын-җирең җыюлы пөхтә булсын — бәрәкәт килер.

- Киемне, бигрәк тә бала киемнәрен җыештырып, урнаштырып тор — саулык артыр.

- Кунак үзенең күчтәнәченнән авыз итсә, гомере озын булыр.

- Кунакны күчтәнәч белән озат, чәй эчкәндә тәм-том белән сыйла — кешегә начар итеп сөйләргә теле әйләнмәс.

- Эчке киемне кешедән яшереп куй, күзгә чалынмасын — шәхси энергияң, үз куәтең үзеңдә калыр.

- Ирегез белән якын мөнәсәбәтләрегез хакында кешегә сөйләмәгез – салкын су сипмәсеннәр арагызга.

- Үзегез йоклаган урында читләрне йоклатмагыз — аралар суыныр.

- Ирегез "биш бармакның бер бармагы гына", сезнең сер, эшегезне азрак белсен, башы тыныч булыр.

- Ошамаган кешедән су, икмәк, чәй кебек әйбер алмагыз — көчегез үзегездә калыр.

- Кемне әрләгәндә дә, изге теләкләр белән әрләгез - "бәхетле булгырлары", "хәләленнән уңгырлары", "Аллаһының рәхмәте яугырлары" — дисәгез, дөрес булыр.